Bert Decorte

De wind gaat huilen, en toch lijkt alles stil
het einde van een dag, en 's avonds word het kil
in deze samenleving, waarin je niets not samen doet
kun je alles krijgen, behalve wat je wil
je loopt wat verloren, je slaat een zijweg in
een eidneloos verlangen, naar de onschuld van een kind
alleen de angst je ziel omhelst, als een schaduw van de dood
dan is er nog die plaats, waar je telkens leven vindt

een in armen van de nacht
zijn je zorgen zo vergeten
je wil gewoon niet weten
wat er morgen op je wacht

in de armen van de nacht
tussen schooiers en schavuiten
die al heel hun leven buiten
tegen 't onrecht van de nacht

ik wil overal naar toe, maar weet niet waarheen
en die twijfel houd me soms voor nachten op de been
je komt alleen te weten dat je nooit iets zeker weet
dus moet je weer op pad, want alleen is maar alleen

chorus

niets duurt eeuwig, alleen de eeuwigheid
die vannacht zoals altijd, tussen de sterren ligt verpreid
het leven is een raadsel, we zoeken zonder eind
maar wat moet je met die vragen, dan weet je het is tijd

chorus